Choroby u saren

Witam!Zauważ Kicia, że las to jednak nie obora i bardzo trudno leczyć dzikie zwierzęta wolno żyjące, dopóki one są jeszcze mobilne, poruszają się same.Z lasem i zwierzyną mam do czynienia od zawsze, a żyję już ho ho ho i jeszcze trochę i o wielkich powszechnych chorobach saren nie słyszałem. Sporadycznie zdarza się i u saren wścieklizna -a tu postępowanie jak zawsze w tym przypadku.Tu przestroga dla wszystkich: jeśli sarna (lub jakikolwiek dziko żyjący zwierzak) nie ucieka, nie boi się człowieka, duże prawdopodobieństwo, że jest wściekła, co trzeba natychmiast zgłosić i w żadnym wypadku nie dotykać zwierzęcia. W przypadku każdej innej choroby zwierzę bardzo stroni od ludzi.Widziałem mnóstwo zwierzyny rozjechanej na drogach. A tu ludzie mogliby co nieco zrobić jadąc ostrożniej zwłaszcza przez tereny leśne!Zdarzają się niestety nie rzadkie, ale zawsze zawinione przez człowieka, przypadki kłusujących psów. Sarna, chociaż jest bardzo szybka na stosunkowo krótkich dystansach (kilkaset metrów, kilometr i coś tam jeszcze), ale nie mając gruczołów potowych, nie jest długodystansowcem i w końcu nawet mały zawzięty pies potrafi dopędzić sarnę i ją zarżnąć. Szczególnie wiosną, latem młode sarnięta są bezbronne, wtedy nawet włóczące się koty zabijają koźlęta.Problemem dla saren bywają mroźne i długotrwałe zimy. Sarny nie potrafią uzupełnić w organizmie wody, kiedy pozamarzają wszystkie wodopoje, nie zjedzą śniegu- co robia np. psy. Wtedy na przedwiośniu często padają na skutek odwodnienia, bo nie głodu- żer pędowy jest zawsze dostępny.Drugi  problem, jaki stwarzają takie zimy, to twarda wierzchnia skorupa na głębokim śniegu. Sarna, jeśli nawet idąc spokojnie utrzymuje się na takiej skorupie, to pędzona przebija cienkimi raciczkami ta skorupę zapadając się głęboko, kalecząc a nawet łamiąc  cewki (nogi) no i wtedy jest bardzo łatwym łupem dla wszelkich drapieżników.Inna zwierzyna np. dziki, zające, ma swoje zarażliwe, znane, dotkliwe choroby, ale u saren na szerszą skalę takie nie występują.Darz Bór!

Dzięki kol Marianie za spektakularny i wyważony do niezbędnej konieczności opis świata zwierząt żyjących w lesie i praw natury, podług których żyją i wzajemnie się zjadają. Nic dodać i ująć, jakby powiedziała nasza Koleżanka  Bukowisko. Db.