Mój pierwszy dzik!!!!

Historia piękna i czyta się ja z zaciekawieniem. Fajnie że opisujesz tu ,,tradycje" związaną z włożeniem złomu zwierzynie ,,ostatni kęs" bo teraz na indywidualnym mało kto otym pamiętaDB

Dziękuję!!!!!

Super historia  ! aż się człowiek raduje czytając takie opowiadania , choć jestem młodym myśliwym( bo z zaledwie 3 letnim stażem ) też mógłbym ich już sporo napisać . Pozdrawiam  . Darz Bór !

piękna historia dzięki że opisujesz swoje przygody łowieckie pozdrawiam.

Czas polowań zbiorowych dobiega końca , psy już w kojcach , jednym Bór Darzył bardziej , innym troszkę mniej , mam nadzieję , że każdy zakończył sezon polowań zbiorowych w zdrowiu , i nie utracił pieska , którego poniosła pasja , choć polowania na wiele gatunków jeszcze trwają , jednak atmosfera jesiennych i przedświątecznych polowań odeszła . Chciałbym się podzielić moją przygodą , którą zapoczątkował mój kolega w zeszłym sezonie opowiadając o monstrualnej wielkości odyńcu odwiedzającym co jakiś czas łączkę w pobliżu babrzyska , swą opowieścią wzbudził uśmiech na twarzach wielu kolegów i kręcenie głowami nemrodów , a nawet pytania o krotność lunety . Trochę inaczej odebrano relację podkładacza , którego psy zjeżone , ze skowytem wypadły z młodnika szukając schronienia pod jego nogami , na zachęty i podniety , nie reagowały , sam ruszył w kierunku domniemanego zwierza i zwątpił , w chwili jego zwątpienia , czarny ruszył pozostawiając go z jego wątpliwościami , jak to póżniej określił istny nosorożec.Pierwszy epizod odbył się pewnego wieczoru , kiedy większość kolegów szukała sposobności do pozyskania na świąteczny stół jakiejś fajnej tuszy , w łowiskach zrobił się istny tłok i zamieszanie , na pewne miejsca zapisywano się z wyprzedzeniem , a nawet w środku nocy istny obłęd ogarną niektórych .  Pojechałem na czatownię gdzie jak to mówią nic nie chodzi szkoda czasu , ale skoro już się zebrałem , to szkoda wracać do domu więc zasiadłem . Pustynia , nawet lisiury nie widać , wiatr mało nie obali czatowni , ziąb przeciąga każdą szparą , co za głupi pomysł pomyślałem , i tak w zadumie , O św.Hubercie  , daj jakąś świnię , choć malutką , choć zobaczyć , sięgnąłem po termos i siedzę . Po polu przesuną się cień , uchyliłem okienko , nie , zdawało mi się pewnie , słyszę tupot po zamarzniętym , dzik , o K...wa jaki wielki , patrzę przez lunetę , za daleko , ale idzie jakby na mnie , coraz bliżej jakieś 150 , niesamowite , gwizd tak jakoś opuszczony , spokojny , idzie dalej na mnie , napinam przyspiesznik , i w pobliską drogę polną wpada , terenówka , napędy chroboczą , jak w Rudym 102 , i po odyńcu , jak zerwał , chwost niczym sztandar bojowy , chyb jak u rumaka spod Troi , poszedł w noc . Pakuję sprzęty i do auta , w głowie tylko co za kutas mi się podłączył , taką okazję zmarnował .Epizod drugi , piękny księżyc , świeży śnieg , jak tu siedzieć w domu , przedświąteczna krzątanina , żona naładowana , niekoniecznie dobrą energią , mnóstwo pracy  , psy dokazują , niech już te święta przyjdą i będzie spokój , myślę i po cichu , termosik , sztucer i do auta .  W książce milion wpisów , jedne wyrażne inne jakimś szyfrem , gdzie jechać ? , wybrałem to co pozostało zapomnianą ambonę , która stoi dzięki chwastom porastającym  obok , masakra , zły , ostrożnie się wspinam , trzeba to rozwalić bo jeszcze ktoś spadnie , pomyślałem . Siedzę widoczność doskonała , jednak ziąb swoje robi , zaczynam się trząść jak śląski galert , diabli nadali jeszcze jenoty , ręce się trzęsą nie ma szans na celowanie , złażę z tego ustrojstwa z postanowieniem grubszego ubierania się na przyszłość . Zły , ale rozgrzany marszem idę przez dębinę , ostrożnie , myślę może św. Hubert pamięta o swoim wiernym rycerzu . Widzę już auto stojące na skraju , ale , ale , z drugiej strony idzie , dzik , jak , jakiś nierozważny warchlak , to , mój nosorożec , o dzięki , już go mam w całym świetle , spokojnie środek łopatki , tak , mój , mój , spust , i trzask spadającej iglicy , wśród obielonej śniegiem dębiny niczym uderzenie młota kowalskiego , a gdzie huk strzału , palce wędrują w kierunku magazynu , no tak , jest w kieszeni , tętent i łamanie suchych gałęzi , tyle pozostało z odyńca , o jak mogłem coś takiego zrobić , cicho z największą uwagą , przeładować na sucho , o nie , pomyślałem , jakaś klątwa , do auta i do domu .Epizod ostatni trzeci , miał miejsce tuż po nowym roku , warunki były już gorsze , nadchodzącą odwilż oznajmiał silny wiatr , i prognozy pogody , jeszcze miałem nadzieję strzelić jakąś loszkę , na osłodę niepowodzeń jakie mnie ostatnio nękały w różnych aspektach życia łowieckiego . Siedzę na znanej czatowni z epizodu pierwszego , koledzy korzystają z wolnych dni walnie nawiedzają łowiska , normalka każdy coś tam chce pozyskać , motywacje różne bywają , nie wnikam , siedzę i czatuję . Gdzieś w dali pada strzał , tam wśród lasu błyśnie latarka , nie to bez sensu , ale siedzę , teściowa w gościnie , choć ogień na kominku , pełna lodówa , i niedomykający się barek , kuszą . Coś mi mignęło pod ogrodzeniem przyległej uprawy leśnej , e , pewnie koza pomyślałem , i pakuję termos , kocyk , lornetkę , spojrzenie przez okienko , ooo Ku...wa , DZIK , pod samą czatownią , mój , nosorożec , strzelam , od góry na kręgosłup , pewniak , już widzę jak pisze testament , NIE , od jednego podejścia pęka siatka grodząca uprawę , idzie jakoś cicho bez paniki , jaka powinna towarzyszyć , zestresowanemu , rannemu ,  czarnemu zwierzu . Już jestem na dole , latarka , sztucer jakże nieporęczny w tej sytuacji , idę w uprawę , jest farbuje , ale jakoś tak niezbyt obficie , uprawa spora ,  dwa koła i wyjście , dalej chruśniak i jeżyna i chaszcze niesamowite , nagle jak grom , myśl , co ty k..wa robisz , człowieku opanuj się , to był odyniec , nosorożec , nie jakiś warchlaczek . Napięcie opadło wkradł się lęk który często podstępnie sieje zwątpienie w sercu nocnego łowcy , wróciłem , badam miejsce zestrzału ewidentnie kula rozbiła się o ziemię , idę do auta , pakuję się , akurat jedzie znajomy , strzeliłeś coś pyta , taa , opowiadam mu o zajściu , ocierka , zawyrokował , no jesteś odważny , no , albo głupi , odpowiedziałem szybko . Spać nie mogłem , wątpliwości , a może tam jednak leży ? , już pies w aucie , jedziemy , rano odwilż idzie na całego , pies z trudem ale idzie , po jakiś dwu kilometrach zaczyna się gubić , wracać , ruszył dziki z młodnika , nie , siadłem przy drodze na pniaczku i rozmyślam . Jedzie mój znajomy , jak , znalazłeś pyta z uśmiechem , to wielki odyniec więc szukać łatwiej ciągnie , pomódl się do naszego patrona i podziękuj , że nie leżysz w młodniku razem z nim . A pi..lisz pomyślałem , stary cwaniaczek się podśmiewa , pamiętasz ciągnie , jak dałeś potrzymać sztucer temu gościowi , no odpowiedziałem , a pamiętasz co ci mówiłem , no tak do końca sezonu nic nie strzelisz , wierzysz teraz ? .Może ta opowieść wywoła uśmiech , pokpiwanie , ale nawet tera gdy spojrzę na szafę z bronią widzę tego odyńca . i nawet gdyby mi staną blatem na dziesięć kroków , odpuszczę , i już więcej nie poproszę naszego patrona o świne , ale o zwierza . DB.

Obie historie czyta się jak wysokiej klasy lekturę. Gratuluję twórczości. Coś niesamowitego i więcej takich opowiadań proszę. Pozdrawiam Darz Bór

Dzięki , szkoda że nie mam literackiego polotu bo kilka historii mi się przydarzyło , zazwyczaj tych kiedy zwierz leży na pokocie , nie pamięta się tak dobrze , za kilka dni pełnia , do zakupu amunicji dołączę pampersy ,( tak na wszelki wypadek ), pozdrawiam , DB.