Język łowiecki a tradycja

Język łowiecki a tradycja Język łowiecki jest wiecznie żywy i ulega przemianom. Pojawiają się nowe określenia, a część jest wypieranych. Oprócz oficjalnych zwrotów są też te kuluarowe. Tym razem pozostaniemy w kręgu broni myśliwskiej.

Możemy spotkać następujące określenia:

varmint - rodzaj sztucera z nieco cięższą, masywniejszą lufą, bez muszki i szczerbinki

sztucer - myśliwska broń kulowa z gwintowaną lufą strzelba - śrutowa broń myśliwska

kniejówka - broń myśliwska o dwóch lufach - kulowej i śrutowej

dwunastka - myśliwska broń śrutowa kaliber 12

dwudziestka - myśliwska broń śrutowa kaliber 20

szesnastka - myśliwska broń śrutowa kaliber 16

loftki - gruby śrut o średnicy powyżej 4,5 mm używany do polowania na wilki

grzybek - kula z broni gwintowanej po rozgrzybkowaniu

brok - nazwa określająca drobny śrut

wyprzedzenie - zakład jaki daje się celując i strzelając do poruszającego się zwierzęcia

kwadruplet - oddane cztery celne następujące po sobie strzały

zestrzał - miejsce, w którym stało zwierzę w chwili przyjęcia kuli.

pudlarz - myśliwy, który podczas polowania grupowego oddał najwięcej chybionych strzałów

Stosowanie tych określeń to udogodnienie przy opisywaniu poszczególnych elementów. To również swoisty kod językowy znany tylko i wyłącznie w niewielkim kręgu zainteresowanych. Myśliwi utrwalający ten język przyczyniają się do kultywowania tradycji.