Las

Las, czym dla mnie jest las? Czym jest i czym powinien być las dla myśliwego? Są to niebagatelne pytania, których wagę dostrzegamy przeważnie wtedy, gdy z owego lasu wrócimy. Kiedy z jednego – tego prawdziwego – przenosimy się do lasu zupełnie innego. Lasu wieżowców, wątpliwości i pułapek życia czyhających na nas na każdym kroku.

Las pokochałem od najmłodszych lat. Całe wakacje spędzałem wtedy w jednym z lasów pod Płockiem i – co dziś wyznaję ze wstydem – sporo się w tym lesie broiło. Jakaś refleksja nad jego wspaniałą naturą pojawiła się dopiero później, wraz z pierwszymi książkami, w których motyw lasu pojawiał się bardzo często.

Jedną z tych książek, jest z pewnością „Pogromca zwierząt” (org. Deerslayer) – pierwszy z pięcioksięgu Jamesa Fenimore’a Coopera opisującego przygody Sokolego Oka, kto wie, być może najbardziej znanego myśliwego w literaturze. Mam nadzieję, iż fotografia książki, którą zamieszczam, dostatecznie wyraźnie oddaje mój stosunek do tej – dzisiaj trącącej już myszką – książki. Potem książek, w którym las i łowy odgrywały ogromną rolę, było wiele – „Krzyżacy”, „Wojna i pokój”, „Księga dżungli”. „Władca pierścieni”. Napędzały one leśną pasję i ciągle na nowo ukazywały las, w którym spędzałem tak wiele czasu.

Jednak mój ulubiony obraz lasu nie pochodzi z książek. Mój ulubiony las, to las na wskroś metafizyczny. Las z kultowego obrazu Jima Jarmuscha – „Truposz” (org. Dead Man). To las będący miejscem przejścia ze świata żywych do świata duchów. Las będący miejscem narodzin, ale przede wszystkim miejscem umierania. Cóż, wszyscy wiemy, jak wielki smutek kryje się w tym nieustającym szumie zmieszanym z ciszą. Myślę, że bardzo dobrze wiedzą to myśliwi.

W zasadzie to zupełnie paradoksalne, że nie zostałem myśliwym. Niezwykle silne przeżywanie lasu powinno mnie naprowadzić na tę drogę, ponieważ wierzę, że łowiectwo pozwala przeżyć las na nowo i zobaczyć go w jeszcze innym świetle.

Pisząc te słowa zastanawiam się również nad miejscem myśliwego w lesie. Nie chcę w tym miejscu zamęczać Czytelnika obowiązkami i prawami, jakie mają myśliwi w lesie i w stosunku do lasu. Chodzi mi raczej o poczucie głębszej odpowiedzialności za las, który podobnie jak rzeki i morza jest naszą pradawną kolebką, a przede wszystkim żywicielem. Myślę, że myśliwy powinien być kimś na kształt enta, broniącego tajemniczego lasu Fangorn. Cóż, w lesie pojęcie człowieka jako „pasterza bytu” nabiera jeszcze innego znaczenia.

Jako niemyśliwy, bardzo jestem ciekaw Państwa - Myśliwych – opinii na ten temat.
Nie zdecydowałbym się na ten – stosunkowo osobisty tekst – gdyby nie przyświecała mi nadzieja, że czegoś się na ten temat od Państwa dowiem. Jak sami czujecie się w lesie i czym las jest dla Was.