Spadek populacji zająca - przyczyny

Zając szarak jest gatunkiem zwierzęcia stepowego, który dobrze przystosował się do zróżnicowanego i rozdrobnionego krajobrazu rolniczego Europy. Spadek jego populacji w Polsce rozpoczął się już w latach 60-tych. Śmiertelność u zajęcy jest bardzo wysoka. Jak donosi mos, śmiertelność zająca wynosi 20% w okresie rozrodu i 5% w okresie zimowym. Jedną z przyczyn zmniejszenia się populacji zająca jest chemizacja rolnictwa- najważniejszym rodzajem pokarmu dla zajęcy w okresie od października do maja są oziminy. Zając jest jednym z najbardziej narażonych gatunków na działanie pestycydów. Zające mogą być zatrute podczas przebywania na polu, gdyż mają kontakt z roślinnością i skażoną glebą. Szczególnie groźny jest fakt, że zdobywają pokarm prawie wyłącznie na polach co prowadzić może do kumulacji szkodliwych związków w organizmie.
Kolejnym powodem śmiertelności zająca są choroby takie jak:

- KOKCYDIOZA- Jest najczęstszą chorobą zajęczą. wywoływana przez pierwotniaki kokcidia. Powoduje ona stany zapalne błony śluzowej jelita cienkiego. Najbardziej narażone na chorobę są zwierzęta młode.

-PSEUDOGRUŹLICA- Choroba wywoływana przez pasożyty zwierzęce żyjące w jelitach. Rokowanie w chorobie robaczej jest na ogół pomyślne (jeśli nie powstały już takie zmiany, jak np. ciężka anemia).

Następną sprawą, o której trzeba pamiętać jest drapieżnictwo. Szczególnie na ataki są narażone młode zające. Głównym liczącym się drapieżnikiem jest lis, lecz także jenot, borsuk, zdziczałe i wałęsające się psy i koty, ptaki drapieżne oraz krukowate. Również kłusownictwo wyrządza spore starty wśród populacji zajęcy, jest szczególnie groźne, gdyż trudno mu przeciwdziałać, a w dzisiejszych czasach kłusownik jest prawie bezkarny. Powódź również może być czynnikiem zagrażającym szarakom, w Polsce coraz częściej można zaobserwować takie zjawiska. Na wielu polach zające wyginęły. Trzeba więc dbać o nie, aby odbudować stan ich liczebności.