Dzik wielki jak krowa

Historia zdarzyła się w jednym z warszawskich kół, które dzierżawi obwód na Kurpiach. Jeden z myśliwych zaprosił kolegę na dziki przy księżycu - wychodziły na poletko owsa należące do leśniczego. Nad poletkiem, na drzewie, zrobione było "krzesełko" i tam usiadł gość. Gospodarz zajął stanowisko z boku poletka na stercie siana - ale po długim oczekiwaniu zmorzyła go drzemka.


Nagle obudziły go dwa strzały! Zlustrował pole dokładnie przez lornetkę i nie widząc żadnego ruchu krzyknął - idę do ciebie - gość z góry odparł - dobra! Myśliwy idąc przez owies zobaczył coś wielkiego leżącego bez ruchu - podszedł bliżej i zobaczył . . . krowę! Wrzasnął - ty - krowę strzeliłeś, a na to z ambonki głos - "taż ja widział, że s...syn wielki jak krowa". Niestety - drugi strzał tez okazał się celny i pokot opiewał na dwie krasule.

Okazało się później, że gospodyni z sąsiedniej wioski, korzystając z księżyca, zaganiała krowy "w szkodę" żeby się najadły, jako, że na Kurpiach łąki ubogie i kwaśne. Oczywiście - sprawa miała smutny epilog w sądzie łowieckim i zdrowo stuknęła po kieszeni niefortunnego strzelca.

Przypadek chciał, że ja również miałam okazję siedzieć na tejże ambonce, niestety, wokół drzewa był bardzo gęsty podszyt z krzewów. Dzik wyszedł z lasu, zachrumkał i tak się zaczął czochrać o drzewo, że o mało nie spadłam, a zobaczyć go nie mogłam.

Wyczochrał się i poszedł z powrotem do lasu - widocznie nie lubił kartofli, bo tym razem, nie było tam owsa, tylko kartofle!