Jak obalić dzika?

Nie tak dawno temu podobne pytanie zadał tutaj młody myśliwy, który w swoim artykule udzielał rad jeszcze młodszym (rozumiem że stażem, nie wiekiem) kolegom i z dumą prezentował się ze strzelonym właśnie warchlakiem. Pytanie, jak strzelić, pozyskać dzika, wydaje się być nieco retoryczne, ale dajmy spokój formie i przejdźmy do treści. Mamy lipiec, miesiąc - przynajmniej moim zdaniem najlepszy do tego, aby dzika strzelić bez większego trudu i zachodu.

Sam kiedyś popełniłem tutaj tekst pod tytułem "Odyniec, dzik gruby", w którym w wierszowanej formie opisałem, jak zrobił to możny pan sędzia, a w rozdziale VII „Roku myśliwego” W. Korsaka możemy przeczytać ni mniej ni więcej tylko to, co ja sam chcę tutaj napisać. Oczywiście wcale to nie znaczy, że zamierzam dokonać plagiatu i obdarzyć Kolegów tekstem na żywo zerżniętym z książki tego znamienitego łowcy i pisarza. Nieskromnie mówiąc, mam własne w tym względzie doświadczenia, a i czas współczesny znacznie się różni od tego, gdy Korsak mógł z czystym sumieniem napisać, że polowanie na dziki jest „niezbyt szlachetne” i bywa realizowane tylko z tego względu, że dziki czynią szkody w uprawach, a walić można do nich loftkami. Oczywiście twierdzenie takie było usprawiedliwione w czasie, gdy możni panowie mieli dostęp do wielu innych gatunków zwierzyny i to na obszarach, które dawno już polskie nie są.

Każde polowanie możemy traktować dwojako. Opcja pierwsza, to spontaniczna wyprawa do kniei, pozbawiona jakiegoś konkretnego celu, jeżeli chodzi o nasze oczekiwania związane z określonym trofeum. Taki wyjazd możemy przeto traktować jako rekreację na świeżym powietrzu, ew. połączoną z polowaniem na co się da. Opcja druga, to ekspedycja zmierzająca do strzelenia przedstawiciela określonego gatunku, a nawet płci i klasy. Jesteśmy jednak tu i teraz i wybieramy się na dzika. Jak wspomniałem powyżej, miesiąc lipiec jest najlepszą porą do łatwego zrealizowania naszego celu pod warunkiem, że nasze łowisko posiada pola graniczące z lasem.

Oczywiście, aby mieć swojego „pewniaka” (co nigdy do końca nie jest prawdą) musimy się do łowiska wybrać w czasie, gdy nasz dzik po nocnej wyżerce śpi sobie smacznie w leśnej głuszy. Wyprawa taka nie jest skomplikowana, wystarczy udać się na skraj naszego lasu i przejść po granicy pól, a wszystko wnet stanie się jasne. O tej porze roku najbardziej atrakcyjne bywają owsy, pszenice, albo i ziemniaki. Te ostatnie, to jednak nie każde i bywa tak, że na jednym polu rosną rozmaite ich odmiany, a zainteresowanie darmozjadów realizuje się tylko w odniesieniu do jednej z nich.

W przypadku okopowych, ślady żerowania są oczywiste, w przypadku zbóż, musimy wypatrywać ścieżek i wyplówek na zdemolowanych przez amatorów zbożowego mleczka pobojowiskach. Po natężeniu spustoszeń i świeżości śladów łatwo odgadniemy, czy żerowisko jest aktualnie odwiedzane, czy też nie. Zwykle, dziki wracają chętnie w miejsca, które odwiedziły z powodzeniem poprzedniej nocy i jeżeli las graniczy wprost z lasem, zjawiają się tam jeszcze wtedy, gdy słońce nie zapadło za horyzontem. Z tego też względu, na stanowisku musimy być znacznie wcześniej.

Drugim czynnikiem obligującym nas do takiego zachowania jest fakt, że dziki często przed żerowaniem udają się do kąpielisk i następnie podchodzą do skraju lasu aby się upewnić, czy nic niepokojącego się tam nie dzieje. O takim roztropnym ich zachowaniu możemy się łatwo przekonać, gdy zasiądziemy na jakimś wyniesionym na skraju lasu stanowisku, najlepiej, o czym zresztą pisze sam Korsak – na drzewie i możliwie wysoko, bo tylko wtedy będziemy mieli dobrą widoczność na znaczny kawałek pola i będziemy mogli ustalić, z kim mamy do czynienia. Oczywiście ostatni akapit dotyczy wysokości stanowiska, a nie tego gdzie jest ono usytuowane.

O drzewie piszę zaś dlatego, że te rosną na całej długości pól graniczących z lasem i dość łatwo jest wybrać takie, które jest akurat w pobliżu interesującej nas uprawy. Poza tym, drzewa rosnące na skraju lasu ze względu na dużą ilość światła którym dysponują, są zazwyczaj bardzo gałęziste i budowa jakiejś drabiny bywa zbędna, wystarczy co najwyżej kilka jakichś stopni, aby nie psuć krajobrazu i swobodnie móc się wspiąć do miejsca, gdzie zamontujemy sobie „klapkę” do siedzenia. Deseczkę taką najlepiej przygotować sobie w domu i powinna ona posiadać z obu końców nacięcia w kształcie litery V, a to w tym celu, aby umieścić ją w rozpórce wybranych konarów i następnie lekko przybić.

Tutaj mała uwaga techniczna, Deszczułkę należy z obu końców podbić poprzecznymi kawałkami drewna, aby nie uległa podczas obciążenia rozszczepieniu. Widoczność z tak sporządzonego stanowiska jest niczym nie ograniczona, a myśliwy jest doskonale wkomponowany w naturalne środowisko, podobnie zresztą polowałem wielokrotnie w lesie korzystając z faktu, że tego typu stanowiska bywają jakby prywatną własnością tego, kto je zbudował i wie gdzie się one znajdują. Darz bór!

Stary borsuk