Smutne polowanie - ostatni byk z planu

Uważam że takie historie zdażają się myśliwym a zwłaszcza tym którzy często bywają na polowaniu to nie wstyd mieć takie myśli ,szacunek za przyznanie do takich myśli a przecież gospodarka łowiecka polega na pozyskiwaniu wzierzyny w różnych klasach wiekowych [każde łowisko ma swoją pojemność danej zwierzyny i tego trzeba się trzymać bo inaczej poczyni takie szkody że aż strach pomyśleć].

Należy rozumieć, że nie tyle odeszła historia w osobniku pozyskanego byka, co został zapisany pewien rozdzial historii kniej. Trzeba wiedzieć, że takie historie piszemy i my myśliwi każdą swoją obecnością w łowisku. Swoim zachowaniem, czynami świadczymy za to, czy ta historia jest smutna, czy zasługuje na jej przekazywanie potomnym. Darz Bór Antoni

prete - troszkę chyba nadinterpretujesz dość lakoniczny, za to emocjonalny tekst Mateusza. Ja podejrzewam, że nostalgiczną refleksję wzbudził ten ostatni gest byka, który spojrzał na knieję - empatyczny człowiek automatycznie projektuje własne uczucia i myśli, będąc świadkiem czegoś takiego. Ja tu nie widzę postawy "nie mogę odpuścić" - ja tutaj dostrzegam szacunek dla zwierzęcia. Często między myśliwym a zwierzęciem, konkretnym osobnikiem na które długo poluje rodzi się magiczna więź, w zasadzie jednostronna, bo odczuwana mocno przez człowieka. Po pozyskaniu takiego "wymarzonego" osobnika przychodzi nie poczucie zwycięstwa, a właśnie pustki. Bo, jak wiemy, często nie chodzi o to, by zająca złapać, ale by go gonić!

Mój komentarz nie niesie ze sobą złośliwości , to że ktoś przeżywa i odczuwa to naturalne i pożądane , i ściśle związane z etyką , jednak gdy się pojawiają wątpliwości to lepiej sobie i innym darować , historię z klapniętymi uszami . Ciągle widzę osoby które nie potrafią odpuścić , i to już nic wspólnego z gospodarką łowiecką , i łowami nie ma , taki strzał jak opisał kolega tylko pozyskanie , i to jak w swoim ogródku .

Zawsze mam podobne myśli. Emocje nie kończą sie dla mnie po strzale, narastają wręcz w siłę. Odpuścić owszem można a nawet czasem trzeba. Tutaj jednak kolega nie zrobił niczego złego, no może wyprzedził swoje późniejsze odczucia, żal i myśl o tym gdzie ten byk bywał i ile lat wietrzył w knieii. Ważne jest to co czujemy po strzale, czy mamy to w nosie czy targają nami wyrzuty sumienia tak jak u kolegi, poniewaz to Nas uczy pokory i uswiadamia Nam co się własnie stało. A stac się musiało w tej chwili. Był plan, zył byk , był odstrzał, okazja i strzał ...ale i myśl późniejsza i miłość do zwierza, który żył równolegle z Nim przez te 14 lat. Swoje juz zrobił zapewne i nie jeden jego potomek ciągnie jego ściezkami. Kwestię odpuszczenia pozostawmy zatem swemu sumieniu i nie komentujmy prete w ten sposób, gdyz nikt nie wie co by było gdyby nie On tam zasiadł. Darz Bór za szczerość, za hołd dla króla lasu i za uczucia, które nie każdemu towarzyszą.

Jak dla mnie to super, że są myśliwi którzy miewają takie emocje i nie wstydzą się o tym mówić. Czyta się lepiej niż np: i w końcu jest, strzał z 220m, nasada karku, szybko repetuję, kładę jeszcze cielaka i łanię.

Czytając to , przypomniała mi się historia pewnego byłego milicjanta , której nie przytoczę bo jest mi wstyd, za ludzi którzy nie odpuszczą , i jeszcze się z tym obnoszą . Relacje typu nie chciałem , ale musiałem robią tylko szkodę temu forum .