Zdarzyło się w kniei

Według obiegowej opinii, to wprawdzie wędkarze należą do najtęższych blagierów, ale myśliwi ponoć w tym nieformalnym rankingu niewiele im ustępują. Cóż, pewnie coś w tym jest. Pamiętam przecież ze swoich młodych lat rozmaite opowieści starych śp. Kolegów - którym już dawno szumi wieczna knieja, jak to drzewiej bywało i jak to panowie spotykając się w takich razach przy stole, zasiadali do niego tyłem, aby nie patrzeć sobie wzajemnie w oczy. Ale ja opowiem Wam historię prawdziwą. To naprawdę wydarzyło się w kniei i przyznaję, że do czasu, gdy sam tego doświadczyłem, wiary bym nie dał.


Czas, gdy w naszej kniei można było spotkać wielkie drapieżniki, przeminął bezpowrotnie, ale i dzisiaj zawsze może się zdarzyć, że jakiś mieszczuch podczas grzybobrania spotka w lesie dzika. Myśliwy powie, a cóż to za sensacja? Oczywiście, żadna, ale to nie będzie o zbieraniu prawdziwków, tylko o polowaniu. Jakie to natomiast ma przełożenie na tą okoliczność, to ja doprawdy nie wiem, bo sytuacja była raczej podobna. Tego dzika też nikt w sensie dosłownym nie ścigał, mógł sobie iść swoją drogą... No, może był on jednak jasnowidzem? Może, bo intencje wobec niego miałem w istocie niecne. Polowaliśmy w lesie z naganką i psami. W tym akurat polowaniu, w charakterze kibica towarzyszył mi wujek ze Śląska, wielki entuzjasta łowieckiej przygody, ale że przeżyjemy aż taką, tego nie spodziewał się nikt. Ja to już na pewno, bo w kniei spędziłem do tamtego czasu ponad dwadzieścia lat i nie tylko dzików strzeliłem furę.

Stanowisko wypadło nam za rozrośniętym krzakiem łozy, która rosła sobie w płytkim rowie oddzielającym linię, na której staliśmy, od rozległej, podmokłej halizny która roztaczała się przed nami na jakieś dwieście metrów, aż do wznoszącej się tam ściany lasu. Stamtąd właśnie doleciały nas ożywione wrzaski naganki i ujadanie sfory, która wpadła na trop. Kogo goniły psy, zgadnąć było nie trudno – w miocie były dziki.

Watahy w porze huczki mają urozmaicony skład osobowy, ale zwykle towarzyszący takiemu babińcowi odyniec leży sobie w osobnym, nieco oddalonym barłogu i z reguły w chwilach zagrożenia wybiera własne rozwiązanie. Nie inaczej było i tym razem. Pomimo znacznego oddalenia, wyraźnie było słychać, gdzie przemieszczają się ścigane przez psy dziki, ale zgodnie z zasadą - nie wszystkie. Oto, na przeciwległym krańcu porośniętej z rzadka olchą i brzozą halizny, ukazał się spory dzik i nieśpiesznie, przez nikogo nie ścigany, podążał charakterystycznym „świńskim truchtem” ku naszemu stanowisku. Widzieliśmy go doskonale i czasu na oddanie skutecznego strzału w miot było dużo, ale uznałem, że korzystniej będzie wypuścić go na linię oddziałową i na niej oddać pewny strzał, gdy kąt lotu kuli będzie bezpieczny, a i dzika nie trzeba będzie targać z mokradła.

Sytuacja rozwijała się idealnie, dzik zbliżał się do linii i zgodnie z torem swojego biegu, miał nas minąć jakieś 15 metrów z lewej strony od stanowiska na którym staliśmy. Oczywiście, ja stałem jako pierwszy od pędzonego miotu, a wujek - tuż za moimi plecami. Piszę o tym dlatego, że to wkrótce będzie miało pewne znaczenie dla sprawy.

Dzik był już bardzo blisko linii, jakieś dziesięć, piętnaście metrów, sytuacja do skutecznego strzału wprost idealna, ale wiadomo, że ludzie bywają wygodni... Wszystko, co wydarzyło się w następnej chwili, bardzo mnie przerosło i rozegrało się tak szybko, że kompletnie zbaraniałem. Trudno powiedzieć, ile trwało to sekund, z pewnością mniej, niż potrzeba czasu, aby to opisać. Dzik nagle zmienił kierunek swojego biegu i wyraźnie włączył dopalacze. Nie byłoby w tym może nic dziwnego, gdyby nie to, że najwyraźniej to on wziął mnie na celownik! i zanim zdołałem o czymkolwiek pomyśleć, rzadki przecież i przeźroczysty krzak rachitycznej wierzby, dosłownie wybuchł mi przed oczmi chmurą wzniesionych atakiem odyńca śmieci, a ja w rozpaczliwym geście samoobrony usiłowałem zrobić chociaż krok do tyłu, aby uratować swoje kulasy, którym groził los wierzbowych witek.

Pomysł miałem nie tyle dobry, co jedyny w tej sytuacji, ale wykonując ten rozpaczliwy gest samoobrony, wpakowałem się na biednego wujka, a padając na plecy, oddałem mimowolny strzał ze swego drylinga, oczywiście - „prosto koło dzika”, który dosłownie otarł się o moje gumofilce. W następnej chwili oboje zaliczyliśmy glebę i poczuliśmy pot na plecach. Dzik był już bezpieczny i właśnie znikał w świerkowym młodniku po drugiej stronie drogi.

Nie jestem egzaltowanym fantastą, ani szukającym popularności bajkopisarzem i zapewniam, że sytuacja taka zdarzyła się naprawdę, a doskonale widzieli ją koledzy z sąsiednich stanowisk. Coś takiego zdarzyło się mnie tylko raz w życiu, chociaż dzików i nie tylko, strzeliłem wiele, a niektóre to nawet chciały mnie zjeść, ale wtedy sytuacje były jasne. Postrzałki bywają groźne i co do tego wątpliwości nie mam żadnych, co jednak tego wariata skłoniło do takiego zachowania? Tego to ja nie wiem, wiem przecież jedno – wybrał dobrze.

Szczepan Kropaczewski