Egzamin na myśliwego przed laty

Zaczynałam pracę w PZŁ jako instruktor w Zarządzie wojewódzkim w Warszawie. Zasiadałam m.in. w komisji egzaminacyjnej dla nowo wstępujących – wówczas nie było obowiązku stażu – trzeba było odbyć kurs i zaliczyć zajęcia na strzelnicy. Przed egzaminem kandydaci wpłacali określoną kwotę do kasy – otrzymywali kwit, na którym później komisja wpisywała, czy delikwent zdał.

Trafił nam się taki „adept” sztuki myśliwskiej, który podchodził do egzaminu chyba z pięć razy, zawsze z wynikiem negatywnym – nie znał podstawowych zasad bezpieczeństwa /był to człowiek stosunkowo młody/. W końcu uprosił jednego z kolegów instruktorów o korepetycje i po pół roku żmudnej pracy - zdał!

Ponieważ często w Związku bywał – większość pracowników go pamiętała. Po jakimś czasie prosi mnie do siebie koleżanka, która prowadziła ewidencje członków – wchodzę, patrzę, a przy jej biurku siedzi ówże adept i daje mi jakieś dziwne znaki, a ona pyta – Aniu – czy to nie ten pan, co tyle razy zdawał egzamin?

Okazało się, że facet był już od wielu lat myśliwym, a egzamin usiłował zdać w zastępstwie teścia, któremu bał się przyznać, że nie ma pojęcia o łowiectwie. Oczywiście wyleciał z hukiem ze Związku, a my do dziś nie wiemy, jak to się stało, że został jego członkiem.

Od tego czasu każdy nowo wstępujący musiał się na egzaminie legitymować dowodem tożsamości!